Sunday, December 7, 2008

Ginising ng sermon!

11:30am na pla d pa rin ako umaalis sa bed ko, sarap kc matulog kc malamig ang panahon den umuulan pa balot pa nga ako ng aking comforter suddenly nag ring cp ko kinuha ko nman agad sa ilalim ng unan ko coz I know c mama yung tumatawag, di nga ako nagkamali, as usual kinakamusta ako about sa mga nararamdaman ko and ung mga result ng check-ups ko. I tell her that the results seems normal lahat. So mean wala akong physical illness, so I tell na kahit na anu palang check-ups ang gawin ko still the result will be normal coz I had a panic attack with agoraphobia. Den I explain to her ung mga symptoms that I experience during the attacks. Blah. Blah blah.. yun na csimula na nman ng sermon. Sarap nnman neto breakfast in bed na sermon, well lagi nman eh ako nman talaga sumasalo ng mga sermon ni mama. Kya sanayan na lng cgro. Well, I know nman na since I hit my college days naging pabigat na ko sa kanya. Ewan ko ba at nagawa ko ung mga kalokohan those days na ngaun pinagsisishan ko ng todo.

Mabalik tau sa sermon, iba to ah this time talagang naiyak ako sa mga sinabi ng mama ko, halos di ako makapagsalita coz auko na mahalata nya. Totoo nman kc lhat ng mga cnbi nya eh kaya nga I pause for a while den napag isip –isip ko pano na nga ba ako this time. Papatalo na lng ba ako dito sa nararamdaman ko, lintek nman kc eh. Bakit sakin pa ngyari to. Tuloy di makpag aral ng mabuti. Kahit nga mag trabaho hindi rin. Lumabas nga lng ng mag-isa mahirap na para sa kin ngaun. So pano na nga ba ko ngaun? Un lagi question saken ng mama ko na hindi ko masagot sagot.. anu nga ba talaga ang plano ko? Dati marami eh. Pero ngayon prang bigla n lng naglahong parang bula lahat ng mga pangarap ko at napalitan ng kaba. ako nga rin eh tinatanong ko ang sarili ko kung pano ko na ba sisimulan tong buhay na to sa ganitong kondisyon..

Alam ko sobrang pahirap na talaga ko sa mama ko and alam ko ri nman na nahihrapan na sya coz I can feel it pag tumatawag sya. Cgro nman hindi ka nman sesermonan nung tao or magrereklamo sau kung hindi sya nahihirapan diba? Gusto kc nya na dapat I finish my studies kahit gnun khirap ang buhay ngaun. Pero pano nga ba eh inatake n ako ng ganitong mental illness. Un nga isa pang burden dito sana png enroll ko na den dahil sa mga nararamdaman ko kelangan ko pa gamitin ung pera sa pagpapagamot. Kelan kaya matatapos tong pagpapahirap saken ng lintek na panic attack?

1 comment:

Anonymous said...

Alam mo ganyan dn ako,ganyan na ganyan pakiramdam ko,lakas lng ng loob cguro,pray lng tayo,sana mawala na ung panic attack natin.taga ligao din ako,sa pangol.ung panic attack sept. Last year p to,hirap talaga ako lalot my anak na ako.negative dn lhat ng laboratory result ko,liban lng sa abnormal heart beat.